اولین روضه و مرثیه خوان ایام شوم جنایات هولناک سقیفه ی بنی ساعده، صادق آل محمد (صلوات الله علیهم) بوده است.
آن صادق سلاله پاک رسول (صلوات الله علیه) در حالی که بر آن همه مصائب توان فرسای اولاد معصوم آن سرور و سالار انبیاء از شدت گریه محاسن مبارکشان خیس شده بود خطاب به مفضل فرمودند:



خشک نشود چشمی که نگرید وقت یاد کردن این مصیبت ها ...
پس مفضل گریه کرد گریه ای طولانی ...
پس حضرت صادق (صلوات اله علیه) فرمودند: هیچ روزی مانند روز کربلا نمی شود گرچه روز سقیفه و آتش زدن درب خانه ی امیرالمؤمنین ... و شهادت محسن (صلوات الله علیهم) عظیم تر و وحشتناک تر و تلخ تر است چرا که آن روز اصل روز عذاب است.
نوائب الدهور ج2 ص 194 و 195


قال الصادق (علیه السلام):
قول الله تعالی (اِنَّ الذین ارتَدُّوا علی ادبارِ هم مِن بَعدِ ما تَبَیَّنَ لَهُمُ الهُدی) فلانُ و فلانُ و فلانُ اِرتدّوا عَن الایمانِ فی تَرَکَ وَلایَتِ اَمیرالمؤمِنینِ.
کافی ، ج 1، ص 420
امام صادق در تفسیر آیه ی 25 سوره ی محمد می فرمایند:
اولی،دومی وسومی با ترک ولایت امیرالمؤمنین (صلوات الله علیه) از محدوده ی ایمان مرتد شدند.

قال الباقر (صلوات الله علیه):
نحن معاشر بنی هاشم فامر کبارنا و صغارنا بسبهما و البرائه منهما.
امام باقر (علیه السلام) می فرمایند:
ما بنی هاشم بزرگ و کوچکمان را به سب و برائت از اولی و دومی امر می کنیم.
رجال کشی ، ص 206


اینچنین بود که حکم خدا نقض و سنت پیامبر پایمال و شالوده ی غیبت و غربت حضرت ولیعصر (ارواحنافداه) و عدم درک بشریت از فیض حضور حضرتش بنا نهاده شد.

محسنیه ایام اعاده ی حیثیت شیعه است که جانسوزترین وصف در بیان این مظلومیت آنجاست که حضرت زهرا (سلام الله علیها) فرمودند:

"هتک والله حجابه" (بحار ، ج 43 ، ص 156)

به امید ظهور وارث و منتقم خون حضرت زهرا و جگرگوشه اش حضرت محسن بن علی (صلوات الله علیهم)

 

لعن الله قاتلیک یا فاطمةالزهــــرا سلام الله علیها